Łkają przeciągle dzwony nieszporne,

Prosząc o ciszę dla zmarłych dzielnic;

W mojej samotni, jakby z kadzielnic,

Snują się z wolna mroki wieczorne.



Prosząc o ciszę dla zmarłych dzielnic,

Dziwna tęsknota łka w moim łonie;

W mojej samotni, jakby z kadzielnic,

Mdlejących kwiatów snują się wonie.



Dziwna tęsknota łka w moim łonie;

Słyszę pożegnań żałobne psalmy,

Mdlejących kwiatów snują się wonie:

Na trumnie więdną świecone palmy.



Słyszę pożegnań żałobne psalmy,

Oczy przesłania opona mglista,

Na trumnie więdną święcone palmy

"Niech światłość świeci jej wiekuista".



Oczy przesłania opona mglista;

Kolana same gną się pokornie -

"Niech światłość świeci jej wiekuista" -

Łkają przeciągle dzwony nieszporne.


O tak! ja szydzę, gorzkie mam wyrazy,

Co się wciąż cisną na spieczone usta;

Lecz nikt nie spyta, dlaczego są skazy?

Nikt nie chce patrzeć na łoże Prokrusta. 



Czyż zawsze byłem zimny i szyderca?

Czym zawsze pełzał, jak po ziemi płazy?

Nigdym uderzeń nie czuł żywszych serca

I martwy byłem jak grobowe głazy? 



- Nikt nie zapyta! - Ale każdy ciska

Kamieniem gniewu w tego, co pogardzi

Uśmiechem tłumów i ciepłem ogniska,

Przy których siedzą ludzie zimni, twardzi...