Czas żarów południowych płomiennego stepu:

Na pustyni bezbrzeżnej hymny lazurowe

Nieskończonej otchłani błękitnego sklepu; 

Rozciągnięte lubieżnie na piaskach lwy płowe;



Miedź lśniąca, metaliczna pełzających gadów,

Uparty, monotonny, ciągły syk szarańczy;

Pościg strusiów, szalonych pustyni nomadów;

Taniec palmy na jednej nodze opętańczy.



A nagle - srebrne szmery i piany potoku,

Szum jodeł zawieszonych u przepaści stoku,

Przedświtu wiosennego najświętsza godzina,



I biała epifania kapłanki Odyna

Z brzęczeniem pszczół w jej włosów złocistych pożarze:

- Zbłąkanej karawany mych myśli miraże!


Ziejąc zatrute, zgniłe tchnienie,

Stęchłych wód tonie ołowiane

Leżą, bezwładnie odrętwione,

Wsłuchane w martwe swe milczenie. 



Patrząc na wód tych czarne tonie,

Białością swoją przerażona,

Chłonąc wyziewy ich zatrute

Lilia omdlałe schyla skronie.