Czas żarów południowych płomiennego stepu:

Na pustyni bezbrzeżnej hymny lazurowe

Nieskończonej otchłani błękitnego sklepu; 

Rozciągnięte lubieżnie na piaskach lwy płowe;



Miedź lśniąca, metaliczna pełzających gadów,

Uparty, monotonny, ciągły syk szarańczy;

Pościg strusiów, szalonych pustyni nomadów;

Taniec palmy na jednej nodze opętańczy.



A nagle - srebrne szmery i piany potoku,

Szum jodeł zawieszonych u przepaści stoku,

Przedświtu wiosennego najświętsza godzina,



I biała epifania kapłanki Odyna

Z brzęczeniem pszczół w jej włosów złocistych pożarze:

- Zbłąkanej karawany mych myśli miraże!


O tak! ja szydzę, gorzkie mam wyrazy,

Co się wciąż cisną na spieczone usta;

Lecz nikt nie spyta, dlaczego są skazy?

Nikt nie chce patrzeć na łoże Prokrusta. 



Czyż zawsze byłem zimny i szyderca?

Czym zawsze pełzał, jak po ziemi płazy?

Nigdym uderzeń nie czuł żywszych serca

I martwy byłem jak grobowe głazy? 



- Nikt nie zapyta! - Ale każdy ciska

Kamieniem gniewu w tego, co pogardzi

Uśmiechem tłumów i ciepłem ogniska,

Przy których siedzą ludzie zimni, twardzi...