Duchowi twemu w pomoc leci duch mój bratni -

Pędzi, leci ze świstem, jak pocisk armatni;

Uderza w mur więzienny, wybija w nim wyłom,

I drogę wskroś otwiera jasnym słońca siłom. 



Ciemność na nas uderza jedną zbitą ławą:

Poszarpana na sztuki - juchą broczy krwawą;

Ucieka wstecz, w kryjówki najgłębsze zapada,

Zaczaja się i zdradnie do skoku układa. 



Lecz duch mój czujny światła kieruje tam gońce;

Na łuków ich napiętej cięciwie drżą groty,

Niecierpliwie, hamując niekiełznane loty; 



I oto duch twój wolny z ciemności chaosu

Wyłania się i patrzy w mroczne tajnie losu,

A blasków aureolą lśni nad tobą słońce.


Na wyciągniętych deszczu strunach

        Wiatr wzdycha, jęczy i łka;

Na miękkich pajęczyn całunach

        Królowa tka.



Jej ręka leciuchna i żywa,

        Szybka jak białych lot chmur,

Układa mych tęsknot przędziwa

        W przedziwny wzór.



I kwiaty zabrane mej wiośnie,

        Zieleń umarłych już łąk,

Znów płoną, wskrzeszone miłośnie

        Czarem jej rąk.