Duchowi twemu w pomoc leci duch mój bratni -

Pędzi, leci ze świstem, jak pocisk armatni;

Uderza w mur więzienny, wybija w nim wyłom,

I drogę wskroś otwiera jasnym słońca siłom. 



Ciemność na nas uderza jedną zbitą ławą:

Poszarpana na sztuki - juchą broczy krwawą;

Ucieka wstecz, w kryjówki najgłębsze zapada,

Zaczaja się i zdradnie do skoku układa. 



Lecz duch mój czujny światła kieruje tam gońce;

Na łuków ich napiętej cięciwie drżą groty,

Niecierpliwie, hamując niekiełznane loty; 



I oto duch twój wolny z ciemności chaosu

Wyłania się i patrzy w mroczne tajnie losu,

A blasków aureolą lśni nad tobą słońce.


Jeżeli w barwach masz myśli osnowę,

I od barw mowa tajemnicza płonie;

Jeżeli zazdrość żółte nosi skronie,

W zielony stroi liść nadzieja skronie.

 

Przyjm, luba bukiet przeze mnie uwity !

On w barwy lśni się, jak poranne świty

I me uczucia wszystkie opowie szczerze,

 

Bo miłość moja, pamięć i cierpienie,

Nadzieję jasną i sławy promienie,

Duszę mą całą składam ci w ofierze.