Duchowi twemu w pomoc leci duch mój bratni -

Pędzi, leci ze świstem, jak pocisk armatni;

Uderza w mur więzienny, wybija w nim wyłom,

I drogę wskroś otwiera jasnym słońca siłom. 



Ciemność na nas uderza jedną zbitą ławą:

Poszarpana na sztuki - juchą broczy krwawą;

Ucieka wstecz, w kryjówki najgłębsze zapada,

Zaczaja się i zdradnie do skoku układa. 



Lecz duch mój czujny światła kieruje tam gońce;

Na łuków ich napiętej cięciwie drżą groty,

Niecierpliwie, hamując niekiełznane loty; 



I oto duch twój wolny z ciemności chaosu

Wyłania się i patrzy w mroczne tajnie losu,

A blasków aureolą lśni nad tobą słońce.


Kto nie znał czarnej godziny tęsknoty

I walk wewnętrznych z duszy huraganem;

Komu nie tkwiły cierpień w duszy groty

I kto nie zadrżał przed uczuć wulkanem:

Ten Boga nie zna! 



Kto łzy nie wylał na widok nędzarza

I łez nie otarł płaczącemu bratu;

Kto nie oglądał grobowców cmentarza

I kto tęsknego nie ma wspomnień kwiatu;

Ten Boga nie zna! 



Kto poza sobą już nie widzi świata;

Kto się nie uznał w Wszechharmonii dźwięku

Tonem, co z ducha Arcymistrza wzlata,

I brzmi radością, lub kona wśród jęku:

Ten Boga nie zna! 



Komu służalstwa nie ciążą okowy;

Kto do tyrana nóg trwożliwie pełza

I kto sprośnymi niewolnika słowy

Ducha swojego górny polot kiełza:

Ten Boga nie zna! 



Kto głosu serca nie pytał o radę,

A zawsze tylko rozumem się rządzi;

Kto drugim nie niósł życia lecz zagładę

I kto jest pewien, że nigdy nie błądzi:

Ten Boga nie zna!