Nowych światów odkrywcy, niespokojni gońce,

Ścigający swym wzrokiem Hesperyd ogrody,

Zwińcie żagle już wzdęte! Na niepewne wody,

- O żeglarze - wstrzymajcie korabie płynące.



Błogosławić tu przyszedł waszej drogi końce

Boski Starzec, Ulisses i Syndbad - Zachody,

Wschody, północ, południe, lądy i narody

Wszystkie widział i poznał, na co patrzy słońce.



Chodźcie; w sercu pomieścił, jak w cedrowej skrzyni,

Drogie skarby mądrości (żywe i śmiertelne)

- Z lichym mówił robakiem i z Bogiem w pustyni.



Chodźcie zaczerpnąć słodycz z prac Jego stulecia,

Albowiem Jego myśli, złote roje pszczelne,

Zebrały dla was miody z wszelkich ziół i kwiecia.


Nadchodzi noc; słońce strwożone ucieka

            I broczy krwią.

Promienie jego najkrwawsze

            Przez oczy

W mózgu mojego głąb

            Zapadły.

Już przyszła noc. Ciemności najtwardsze wieka

            Spadły na oczy:

Strwożony wstecz zwracam wzrok - 

            W mózgu mojego głąb - 

I widzę, jak w mojej krwi

            Skąpane słońca promienie

            - Najkrwawsze -

Goreją w żar i blask,

            Przed którym noc pierzcha

            Na zawsze!