Kiedy wiosna w liść ustroi drzewa

I otuli je miłości tchnieniem,

Wtenczas bóle, które wiatr im śpiewa,

One czują liści swoich drżeniem.

 

Lecz gdy jesień liście im pozwiewa,

I otuli smutnym śmierci cieniem,

Choć wicher jęczy i płacze ulewa,

One zimnym darzą je milczeniem.

 

Tak i serce w rannej życia dobie

Jękiem wtórzy serc długich żałobie

I serdecznym współczuciem je darzy.

 

Ale kiedy młodość legnie w grobie,

A zapały szron starości zwarzy,

Serce milczy - choć się ludzkość skarży