Kiedy wiosna w liść ustroi drzewa

I otuli je miłości tchnieniem,

Wtenczas bóle, które wiatr im śpiewa,

One czują liści swoich drżeniem.

 

Lecz gdy jesień liście im pozwiewa,

I otuli smutnym śmierci cieniem,

Choć wicher jęczy i płacze ulewa,

One zimnym darzą je milczeniem.

 

Tak i serce w rannej życia dobie

Jękiem wtórzy serc długich żałobie

I serdecznym współczuciem je darzy.

 

Ale kiedy młodość legnie w grobie,

A zapały szron starości zwarzy,

Serce milczy - choć się ludzkość skarży


W łuszczastą karacenę odzian olbrzym hardy,

Filistyńczyk z Geth, Goliath w miedzianym puklerzu,

Trzymając Izraela na hańby pręgierzu,

Ciska mu w twarz wyzwanie i słowa pogardy.



Ku niemu szedł młodzieńczyk. Siłacz pełen wzgardy

Patrzał, jak biegł ten pastuch na śmierć i żer zwierzu;

Lecz on ci chłopiec z Panem Zastępów w przymierzu,

Sięgnąwszy do swej torby, dobył kamień twardy,



Wsadził w procę i kręgi zatoczył nią w koło:

Kamień z świstem się wyrwał i wrył w groźne czoło;

Olbrzym nagle się zachwiał i runął na ziemię. -



A Dawid, przybieżawszy, w gardziel miecz mu wtłacza

I wysoko wzniesionym ściętym łbem siłacza

Sieje postrach ogromny w Filistynów plemię.