Kiedy wiosna w liść ustroi drzewa

I otuli je miłości tchnieniem,

Wtenczas bóle, które wiatr im śpiewa,

One czują liści swoich drżeniem.

 

Lecz gdy jesień liście im pozwiewa,

I otuli smutnym śmierci cieniem,

Choć wicher jęczy i płacze ulewa,

One zimnym darzą je milczeniem.

 

Tak i serce w rannej życia dobie

Jękiem wtórzy serc długich żałobie

I serdecznym współczuciem je darzy.

 

Ale kiedy młodość legnie w grobie,

A zapały szron starości zwarzy,

Serce milczy - choć się ludzkość skarży


Widzisz tę konchę, co pod niebem z fali,

Rzucona w głebi oceanu toni

Spoczywa cicho wśród splotów korali?

Ona, gdy fala o jej pierś dzwoni,

 

Skargą boleści swojej się nie żali,

A tylko w głębi cichą łzę uroni;

W sobie zamknięta, jak w zbroi ze stali,

Łzy zmienia w perły, które rybak goni.

 

I ty, zrodzony na tym łez padole,

Ukryj zazdrośnie w głębi serca bole;

Niech tłum w twej duszy burzy nie odgadnie,

 

A tylko spokój czyta na twym czole;

Duma milczenie niech na usta kładnie,

A znajdziesz perły w sercu - na dnie.