Kwiaty grzechu, zepsucia, o kwiaty pokuszeń!

Wabiące zmysły moje czarem i urokiem

Nieznanych, tajemniczych rozkoszy i wzruszeń...

- Pokąd na was cielesnym spoglądam okiem -



Dziś wiem już, że jesteście na kształt trybularzy

Z których płynie ku niebu wciąż ofiara woni;

dziś wiem już, że w odblaskach waszych barw się żarzy

Modlitwa uroczysta pół, lasów i błoni.



Kwiaty święte, anielskie, kwiaty modlitewne!

- Odtąd nigdy nie będą zrywać was me ręce -

Z kielichów swych tęczowych ślijcie wonie zwiewne

Królowej ziół i kwiatów, przeczystej Panience


Dusza ma, cierniem uwieńczona

Na białym krzyżu twego ciała

Przybita pragnień mych gwoździami

Schyliwszy głowę, z wolna kona. 



Ja sam, jak Judasz Iskariota,

Za twój namiętny pocałunek

Na dreszcz wydałem ją konania...

Ach, mnie przeraża ta Golgota.