Ziejąc zatrute, zgniłe tchnienie,

Stęchłych wód tonie ołowiane

Leżą, bezwładnie odrętwione,

Wsłuchane w martwe swe milczenie. 



Patrząc na wód tych czarne tonie,

Białością swoją przerażona,

Chłonąc wyziewy ich zatrute

Lilia omdlałe schyla skronie.


Nowych światów odkrywcy, niespokojni gońce,

Ścigający swym wzrokiem Hesperyd ogrody,

Zwińcie żagle już wzdęte! Na niepewne wody,

- O żeglarze - wstrzymajcie korabie płynące.



Błogosławić tu przyszedł waszej drogi końce

Boski Starzec, Ulisses i Syndbad - Zachody,

Wschody, północ, południe, lądy i narody

Wszystkie widział i poznał, na co patrzy słońce.



Chodźcie; w sercu pomieścił, jak w cedrowej skrzyni,

Drogie skarby mądrości (żywe i śmiertelne)

- Z lichym mówił robakiem i z Bogiem w pustyni.



Chodźcie zaczerpnąć słodycz z prac Jego stulecia,

Albowiem Jego myśli, złote roje pszczelne,

Zebrały dla was miody z wszelkich ziół i kwiecia.