Ziejąc zatrute, zgniłe tchnienie,

Stęchłych wód tonie ołowiane

Leżą, bezwładnie odrętwione,

Wsłuchane w martwe swe milczenie. 



Patrząc na wód tych czarne tonie,

Białością swoją przerażona,

Chłonąc wyziewy ich zatrute

Lilia omdlałe schyla skronie.


Kwiaty grzechu, zepsucia, o kwiaty pokuszeń!

Wabiące zmysły moje czarem i urokiem

Nieznanych, tajemniczych rozkoszy i wzruszeń...

- Pokąd na was cielesnym spoglądam okiem -



Dziś wiem już, że jesteście na kształt trybularzy

Z których płynie ku niebu wciąż ofiara woni;

dziś wiem już, że w odblaskach waszych barw się żarzy

Modlitwa uroczysta pół, lasów i błoni.



Kwiaty święte, anielskie, kwiaty modlitewne!

- Odtąd nigdy nie będą zrywać was me ręce -

Z kielichów swych tęczowych ślijcie wonie zwiewne

Królowej ziół i kwiatów, przeczystej Panience