O Boże, dodaj Ty mi sił i męstwa!

Przede mną przepaść czarna śmierci zieje;

Duch mój upada i dusza się chwieje

Na widok podłych szatanów zwycięstwa. 



Boże, ja Ciebie nie uwielbiam słowy,

Które powtarza co dzień ludzi rzesza;

Mnie w twych świątyniach kapłan nie rozgrzesza,

I przed posągiem nie uchylam głowy: 



Lecz Ty wiesz Panie, że się modlę Tobie

Modłą gorącą, choć bez słów pacierza,

Na skrzydłach dusza ma do Ciebie zmierza,

Za Tobą tęskni w życia zimnym grobie! 



Ty wiesz, o Boże, że ja kocham ludzi,

Że dla nich spłonąć jam gotów w ofierze,

Jak męczennicy natchnieni w Twej wierze;

Wiesz, że cierpienie męstwa nie ostudzi! 



Lecz Ty wiesz także, jak me cierpi serce,

Gdy nikt nie wierzy w miłość i ofiarę;

Wiesz, ile cierpię, gdy goryczy czarę,

Śmiechem zaprawną, podają szyderce!


O tak! ja szydzę, gorzkie mam wyrazy,

Co się wciąż cisną na spieczone usta;

Lecz nikt nie spyta, dlaczego są skazy?

Nikt nie chce patrzeć na łoże Prokrusta. 



Czyż zawsze byłem zimny i szyderca?

Czym zawsze pełzał, jak po ziemi płazy?

Nigdym uderzeń nie czuł żywszych serca

I martwy byłem jak grobowe głazy? 



- Nikt nie zapyta! - Ale każdy ciska

Kamieniem gniewu w tego, co pogardzi

Uśmiechem tłumów i ciepłem ogniska,

Przy których siedzą ludzie zimni, twardzi...