O Boże, dodaj Ty mi sił i męstwa!

Przede mną przepaść czarna śmierci zieje;

Duch mój upada i dusza się chwieje

Na widok podłych szatanów zwycięstwa. 



Boże, ja Ciebie nie uwielbiam słowy,

Które powtarza co dzień ludzi rzesza;

Mnie w twych świątyniach kapłan nie rozgrzesza,

I przed posągiem nie uchylam głowy: 



Lecz Ty wiesz Panie, że się modlę Tobie

Modłą gorącą, choć bez słów pacierza,

Na skrzydłach dusza ma do Ciebie zmierza,

Za Tobą tęskni w życia zimnym grobie! 



Ty wiesz, o Boże, że ja kocham ludzi,

Że dla nich spłonąć jam gotów w ofierze,

Jak męczennicy natchnieni w Twej wierze;

Wiesz, że cierpienie męstwa nie ostudzi! 



Lecz Ty wiesz także, jak me cierpi serce,

Gdy nikt nie wierzy w miłość i ofiarę;

Wiesz, ile cierpię, gdy goryczy czarę,

Śmiechem zaprawną, podają szyderce!


Płonie siedmioramienny świecznik. Tajemnicza

Spełnień godzina przyszła: ostatnia wieczerza.

Konieczność przeznaczonej chwili strach odmierza

I nagli nieruchomą stałością oblicza. 



Mistrz zasie w duchu ucznie swe wszystkie oblicza,

I łamie chleb sytości dla pożądań zwierza:

- "Oto jest ciało moje nowego przymierza" -

I spożyli chleb przaśny. "O sytość zwodnicza"! 



O kłamstwo! o nikczemne okruchy pszeniczne!

Gdzie jesteś pierworodne jagnię liturgiczne?

A mistrz tymczasem kielich podawał im wina: 



"Pijcie, to jest krew moja za świata zbawienie".

I pili! Judasz tylko ujrzał wypełnienie

I wyszedł - za nim w tropy Przenajświętsza Wina.