U twojej trumny stanąłem posępny,

I myśli rojem opadły mię czarne...

Może odlecą gdy przy tobie klęknę,

Modląc się z wiarą za prochy cmentarne? 



Ale daremnie chcę ugiąć kolana,

Darmo się z piersi modlitwa wyrywa:

Tu wiara moja, jakby sczarowana,

Umrzeć nie może, choć już nie jest żywa. 



Tęsknota jakaś i rozpacz się łamią

W mej piersi ludzkiej, w niwecz mię druzgoczą;

Zda się, że serce i rozum tu kłamią,

I bój zacięty, bez zwycięstwa, toczą! 



Widzę cię! Stąpasz posępny i blady;

Przed tobą stoi z białym skrzydłem Wiara:

Zbliżasz się do niej... lecz zwątpienia gady

Pierś ci oplotły, sycząc, że to mara! 



I widzę w tobie walkę Laokoona:

Zwątpienie więzi ciebie swymi sploty -

I patrzyć musisz jako Wiara kona,

A z nią znikają archanielskie cnoty! 



Wpadasz w zadumę i łzy płyną z oczu

Za tą umarłą, co cicho odlata...

Lecz wnet ją widzisz w duszy twej przezroczu -

I znów na nią podnosisz krwawą rękę kata!


Płonie siedmioramienny świecznik. Tajemnicza

Spełnień godzina przyszła: ostatnia wieczerza.

Konieczność przeznaczonej chwili strach odmierza

I nagli nieruchomą stałością oblicza. 



Mistrz zasie w duchu ucznie swe wszystkie oblicza,

I łamie chleb sytości dla pożądań zwierza:

- "Oto jest ciało moje nowego przymierza" -

I spożyli chleb przaśny. "O sytość zwodnicza"! 



O kłamstwo! o nikczemne okruchy pszeniczne!

Gdzie jesteś pierworodne jagnię liturgiczne?

A mistrz tymczasem kielich podawał im wina: 



"Pijcie, to jest krew moja za świata zbawienie".

I pili! Judasz tylko ujrzał wypełnienie

I wyszedł - za nim w tropy Przenajświętsza Wina.