U twojej trumny stanąłem posępny,

I myśli rojem opadły mię czarne...

Może odlecą gdy przy tobie klęknę,

Modląc się z wiarą za prochy cmentarne? 



Ale daremnie chcę ugiąć kolana,

Darmo się z piersi modlitwa wyrywa:

Tu wiara moja, jakby sczarowana,

Umrzeć nie może, choć już nie jest żywa. 



Tęsknota jakaś i rozpacz się łamią

W mej piersi ludzkiej, w niwecz mię druzgoczą;

Zda się, że serce i rozum tu kłamią,

I bój zacięty, bez zwycięstwa, toczą! 



Widzę cię! Stąpasz posępny i blady;

Przed tobą stoi z białym skrzydłem Wiara:

Zbliżasz się do niej... lecz zwątpienia gady

Pierś ci oplotły, sycząc, że to mara! 



I widzę w tobie walkę Laokoona:

Zwątpienie więzi ciebie swymi sploty -

I patrzyć musisz jako Wiara kona,

A z nią znikają archanielskie cnoty! 



Wpadasz w zadumę i łzy płyną z oczu

Za tą umarłą, co cicho odlata...

Lecz wnet ją widzisz w duszy twej przezroczu -

I znów na nią podnosisz krwawą rękę kata!


Czemum ja smutny? każdy mię pyta,

      Natrętnie patrząc mi w oczy;

Pobłyski wzroku mojego chwyta

      I smutku cień, co twarz mroczy...



Twarz moja smutku chmurą pokryta,

      I smutek serce me toczy -

Lecz więcej z twarzy nikt nie wyczyta,

      Tajemnic ducha nie zoczy.



Więc dajcie pokój! bo w głębi łona

      Wszystko ukrywam głęboko,

I tajemnica ta ze mną skona,



Żadne nie zbada jej oko!

Milczeniem teraz broni się ona,

      A potem? Śmierci pomroką...