Nadchodzi noc; słońce strwożone ucieka

            I broczy krwią.

Promienie jego najkrwawsze

            Przez oczy

W mózgu mojego głąb

            Zapadły.

Już przyszła noc. Ciemności najtwardsze wieka

            Spadły na oczy:

Strwożony wstecz zwracam wzrok - 

            W mózgu mojego głąb - 

I widzę, jak w mojej krwi

            Skąpane słońca promienie

            - Najkrwawsze -

Goreją w żar i blask,

            Przed którym noc pierzcha

            Na zawsze!


Myśmy aktorzy na życia scenie

I wszyscy mamy rozdane role:

Jeden z koroną kroczy na czole,

Posłuch znajduje na swe skinienie.



Drugi łatane nosi odzienie,

Żyje nieznany, wśród tłumów w dole,

Trud ma w udziale, gorycze, bole,

I w nędzy wyda ostatnie tchnienie.



Lecz, królu, nie bądź dumny z swej roli!

I tyś aktorem, i tyś w niewoli,

I słuchać musisz też reżysera.



A w piątym akcie z autora woli

zarówno żebrak, jak król, umiera,

Kurtyna spada na znak suflera.