Nadchodzi noc; słońce strwożone ucieka

            I broczy krwią.

Promienie jego najkrwawsze

            Przez oczy

W mózgu mojego głąb

            Zapadły.

Już przyszła noc. Ciemności najtwardsze wieka

            Spadły na oczy:

Strwożony wstecz zwracam wzrok - 

            W mózgu mojego głąb - 

I widzę, jak w mojej krwi

            Skąpane słońca promienie

            - Najkrwawsze -

Goreją w żar i blask,

            Przed którym noc pierzcha

            Na zawsze!


Pod baldachimem drzew,

w blasków słonecznych sieci,

Na barwnym, miękkim kobiercu

Traw, ziół i kwieci:

Sen, cisza, ukojenie -

(Czy w naszym sercu?)

 

Wiatru nadpłynął wiew,

Szemrzą zbudzone liście,

Deszcz pyłów złocistych prószy,

Drżą kwiatów kiście:

Ruch, życie, upojnie -

(Czy w naszej duszy?)