O dziewczę! gołąb dziś na twym ramieniu

Usiadł z twoją szyją łabędzią się pieści,

I, tonąc cały w cudnym zachwyceniu,

Miłości pierwszą jutrzenkę ci wieści.



Choć gołąb grucha, nie rozumiesz mowy,

Kryjącej w sobie miłość i tęsknotę;

A on się lęka namiętnymi słowy

Budzić w twym sercu pragnienia spiekotę...



Odleci cicho, kryjąc w sobie ciernie -

A może nigdy nie ujrzysz go więcej...

Lecz gdy minione dzieje wspomnisz wiernie,

Poznasz, że nikt nie kochał Cię goręcej!


O Boże, dodaj Ty mi sił i męstwa!

Przede mną przepaść czarna śmierci zieje;

Duch mój upada i dusza się chwieje

Na widok podłych szatanów zwycięstwa. 



Boże, ja Ciebie nie uwielbiam słowy,

Które powtarza co dzień ludzi rzesza;

Mnie w twych świątyniach kapłan nie rozgrzesza,

I przed posągiem nie uchylam głowy: 



Lecz Ty wiesz Panie, że się modlę Tobie

Modłą gorącą, choć bez słów pacierza,

Na skrzydłach dusza ma do Ciebie zmierza,

Za Tobą tęskni w życia zimnym grobie! 



Ty wiesz, o Boże, że ja kocham ludzi,

Że dla nich spłonąć jam gotów w ofierze,

Jak męczennicy natchnieni w Twej wierze;

Wiesz, że cierpienie męstwa nie ostudzi! 



Lecz Ty wiesz także, jak me cierpi serce,

Gdy nikt nie wierzy w miłość i ofiarę;

Wiesz, ile cierpię, gdy goryczy czarę,

Śmiechem zaprawną, podają szyderce!