O dziewczę! gołąb dziś na twym ramieniu

Usiadł z twoją szyją łabędzią się pieści,

I, tonąc cały w cudnym zachwyceniu,

Miłości pierwszą jutrzenkę ci wieści.



Choć gołąb grucha, nie rozumiesz mowy,

Kryjącej w sobie miłość i tęsknotę;

A on się lęka namiętnymi słowy

Budzić w twym sercu pragnienia spiekotę...



Odleci cicho, kryjąc w sobie ciernie -

A może nigdy nie ujrzysz go więcej...

Lecz gdy minione dzieje wspomnisz wiernie,

Poznasz, że nikt nie kochał Cię goręcej!


Widzisz tę konchę, co pod niebem z fali,

Rzucona w głebi oceanu toni

Spoczywa cicho wśród splotów korali?

Ona, gdy fala o jej pierś dzwoni,

 

Skargą boleści swojej się nie żali,

A tylko w głębi cichą łzę uroni;

W sobie zamknięta, jak w zbroi ze stali,

Łzy zmienia w perły, które rybak goni.

 

I ty, zrodzony na tym łez padole,

Ukryj zazdrośnie w głębi serca bole;

Niech tłum w twej duszy burzy nie odgadnie,

 

A tylko spokój czyta na twym czole;

Duma milczenie niech na usta kładnie,

A znajdziesz perły w sercu - na dnie.