O dziewczę! gołąb dziś na twym ramieniu

Usiadł z twoją szyją łabędzią się pieści,

I, tonąc cały w cudnym zachwyceniu,

Miłości pierwszą jutrzenkę ci wieści.



Choć gołąb grucha, nie rozumiesz mowy,

Kryjącej w sobie miłość i tęsknotę;

A on się lęka namiętnymi słowy

Budzić w twym sercu pragnienia spiekotę...



Odleci cicho, kryjąc w sobie ciernie -

A może nigdy nie ujrzysz go więcej...

Lecz gdy minione dzieje wspomnisz wiernie,

Poznasz, że nikt nie kochał Cię goręcej!


Przez głuche, nieruchome, przedwiekowe puszcze,

Pod sklepieniem konarów, wśród odwiecznej mroczy,

Ciężkim chodem, poważnie, słoni tabor kroczy,

Łamiąc z chrzęstem stłumionym gałęzie i kuszcze.



Bóg lasów, ustrojony w zwoje lian i bluszcze,

Zbudzony ze snu, który powieki mu tłoczy,

Zdumieniem zdjęty, wraża złowrogie swe oczy

W te milczeniem mącące i zuchwałe tłuszcze.



One uczuły wzrok ten. Stają wściekłe gniewem,

Wzniesionymi trąbami walą w buki, w dęby:

- Bór cały się kołysze, jak okrętów maszty,



Chwiejąc się, z trzaskiem drzewo upada za drzewem:

Nagle, z tryumfem, słońce wdziera się przez zręby,

I patrzy na zwycięzców cielsk potworne baszty.