O przyjdź, jesienią -

Wdziej szatę lekką, białą, zwiewną,

        pajęczą;

Rzuć na hebanowe swoje włosy

        perły rosy,

Lśniące zimnych barw

        tęczą.



   O przyjdź, jesienią -

Owiana skargą tęskną, rzewną

        żurawi,

W dal płynących szarą niebios tonią,

        tchnącą wonią

Kwiatów, które mróz

        krwawi.



   O przyjdź, jesienią -

W chwilę zmierzchu senną, niepewną -

        i dłonie

Swe przejrzyste, miękkie, woniejące

        na cierpiące

Połóż mi skronie

        o Śmierci!...


Ziejąc zatrute, zgniłe tchnienie,

Stęchłych wód tonie ołowiane

Leżą, bezwładnie odrętwione,

Wsłuchane w martwe swe milczenie. 



Patrząc na wód tych czarne tonie,

Białością swoją przerażona,

Chłonąc wyziewy ich zatrute

Lilia omdlałe schyla skronie.