O przyjdź, jesienią -

Wdziej szatę lekką, białą, zwiewną,

        pajęczą;

Rzuć na hebanowe swoje włosy

        perły rosy,

Lśniące zimnych barw

        tęczą.



   O przyjdź, jesienią -

Owiana skargą tęskną, rzewną

        żurawi,

W dal płynących szarą niebios tonią,

        tchnącą wonią

Kwiatów, które mróz

        krwawi.



   O przyjdź, jesienią -

W chwilę zmierzchu senną, niepewną -

        i dłonie

Swe przejrzyste, miękkie, woniejące

        na cierpiące

Połóż mi skronie

        o Śmierci!...


Myśmy aktorzy na życia scenie

I wszyscy mamy rozdane role:

Jeden z koroną kroczy na czole,

Posłuch znajduje na swe skinienie.



Drugi łatane nosi odzienie,

Żyje nieznany, wśród tłumów w dole,

Trud ma w udziale, gorycze, bole,

I w nędzy wyda ostatnie tchnienie.



Lecz, królu, nie bądź dumny z swej roli!

I tyś aktorem, i tyś w niewoli,

I słuchać musisz też reżysera.



A w piątym akcie z autora woli

zarówno żebrak, jak król, umiera,

Kurtyna spada na znak suflera.