O tak! ja szydzę, gorzkie mam wyrazy,

Co się wciąż cisną na spieczone usta;

Lecz nikt nie spyta, dlaczego są skazy?

Nikt nie chce patrzeć na łoże Prokrusta. 



Czyż zawsze byłem zimny i szyderca?

Czym zawsze pełzał, jak po ziemi płazy?

Nigdym uderzeń nie czuł żywszych serca

I martwy byłem jak grobowe głazy? 



- Nikt nie zapyta! - Ale każdy ciska

Kamieniem gniewu w tego, co pogardzi

Uśmiechem tłumów i ciepłem ogniska,

Przy których siedzą ludzie zimni, twardzi...


U twojej trumny stanąłem posępny,

I myśli rojem opadły mię czarne...

Może odlecą gdy przy tobie klęknę,

Modląc się z wiarą za prochy cmentarne? 



Ale daremnie chcę ugiąć kolana,

Darmo się z piersi modlitwa wyrywa:

Tu wiara moja, jakby sczarowana,

Umrzeć nie może, choć już nie jest żywa. 



Tęsknota jakaś i rozpacz się łamią

W mej piersi ludzkiej, w niwecz mię druzgoczą;

Zda się, że serce i rozum tu kłamią,

I bój zacięty, bez zwycięstwa, toczą! 



Widzę cię! Stąpasz posępny i blady;

Przed tobą stoi z białym skrzydłem Wiara:

Zbliżasz się do niej... lecz zwątpienia gady

Pierś ci oplotły, sycząc, że to mara! 



I widzę w tobie walkę Laokoona:

Zwątpienie więzi ciebie swymi sploty -

I patrzyć musisz jako Wiara kona,

A z nią znikają archanielskie cnoty! 



Wpadasz w zadumę i łzy płyną z oczu

Za tą umarłą, co cicho odlata...

Lecz wnet ją widzisz w duszy twej przezroczu -

I znów na nią podnosisz krwawą rękę kata!