O tak! ja szydzę, gorzkie mam wyrazy,

Co się wciąż cisną na spieczone usta;

Lecz nikt nie spyta, dlaczego są skazy?

Nikt nie chce patrzeć na łoże Prokrusta. 



Czyż zawsze byłem zimny i szyderca?

Czym zawsze pełzał, jak po ziemi płazy?

Nigdym uderzeń nie czuł żywszych serca

I martwy byłem jak grobowe głazy? 



- Nikt nie zapyta! - Ale każdy ciska

Kamieniem gniewu w tego, co pogardzi

Uśmiechem tłumów i ciepłem ogniska,

Przy których siedzą ludzie zimni, twardzi...


Pod baldachimem drzew,

w blasków słonecznych sieci,

Na barwnym, miękkim kobiercu

Traw, ziół i kwieci:

Sen, cisza, ukojenie -

(Czy w naszym sercu?)

 

Wiatru nadpłynął wiew,

Szemrzą zbudzone liście,

Deszcz pyłów złocistych prószy,

Drżą kwiatów kiście:

Ruch, życie, upojnie -

(Czy w naszej duszy?)