Płonie siedmioramienny świecznik. Tajemnicza

Spełnień godzina przyszła: ostatnia wieczerza.

Konieczność przeznaczonej chwili strach odmierza

I nagli nieruchomą stałością oblicza. 



Mistrz zasie w duchu ucznie swe wszystkie oblicza,

I łamie chleb sytości dla pożądań zwierza:

- "Oto jest ciało moje nowego przymierza" -

I spożyli chleb przaśny. "O sytość zwodnicza"! 



O kłamstwo! o nikczemne okruchy pszeniczne!

Gdzie jesteś pierworodne jagnię liturgiczne?

A mistrz tymczasem kielich podawał im wina: 



"Pijcie, to jest krew moja za świata zbawienie".

I pili! Judasz tylko ujrzał wypełnienie

I wyszedł - za nim w tropy Przenajświętsza Wina.


Nadchodzi noc; słońce strwożone ucieka

            I broczy krwią.

Promienie jego najkrwawsze

            Przez oczy

W mózgu mojego głąb

            Zapadły.

Już przyszła noc. Ciemności najtwardsze wieka

            Spadły na oczy:

Strwożony wstecz zwracam wzrok - 

            W mózgu mojego głąb - 

I widzę, jak w mojej krwi

            Skąpane słońca promienie

            - Najkrwawsze -

Goreją w żar i blask,

            Przed którym noc pierzcha

            Na zawsze!