Płonie siedmioramienny świecznik. Tajemnicza

Spełnień godzina przyszła: ostatnia wieczerza.

Konieczność przeznaczonej chwili strach odmierza

I nagli nieruchomą stałością oblicza. 



Mistrz zasie w duchu ucznie swe wszystkie oblicza,

I łamie chleb sytości dla pożądań zwierza:

- "Oto jest ciało moje nowego przymierza" -

I spożyli chleb przaśny. "O sytość zwodnicza"! 



O kłamstwo! o nikczemne okruchy pszeniczne!

Gdzie jesteś pierworodne jagnię liturgiczne?

A mistrz tymczasem kielich podawał im wina: 



"Pijcie, to jest krew moja za świata zbawienie".

I pili! Judasz tylko ujrzał wypełnienie

I wyszedł - za nim w tropy Przenajświętsza Wina.


Ach! Jak posępnie las ten dziki!

Ponura jego głąb i ciemna,

Pełna milczenia i tajemna.

Ach! Jak posępnie las ten dziki!

 

Drzewa wpółmartwe, chorowite

Noszą zwiędnięte liście suche;

I nieruchomo stoją głuche

Drzewa wpółmartwe, chorowite.

 

Mrok gęsty zaległ las ten smutny

I nigdy promień słońca złoty

Nie wszedł przez żółte drzew uploty:

Mrok gęsty zaległ las ten smutny. 



Niekiedy tylko błędny ognik

Leci nad błotne topieliska,

I wśród ciemności złudnie błyska

Niekiedy tylko błędny ognik.

 

Cisza, co drzemie tu grobowa,

Przytłacza piersi jak kamieniem,

I myśl zabija ci milczeniem

Cisza, co drzemie tu grobowa.

 

W tym ciemnym, mglistym, głuchym lesie

Pamięć zamiera, myśl, pragnienie;

Duszę ogarnia znicestwienie 

W tym ciemnym, mglistym, głuchym lesie.

 

W ten smutny las ja lubię chodzić,

Bo dusza moja obłąkana,

Śpi, marząc, ciszą tu obwiana...

W ten smutny las ja lubię chodzić.