Płonie siedmioramienny świecznik. Tajemnicza

Spełnień godzina przyszła: ostatnia wieczerza.

Konieczność przeznaczonej chwili strach odmierza

I nagli nieruchomą stałością oblicza. 



Mistrz zasie w duchu ucznie swe wszystkie oblicza,

I łamie chleb sytości dla pożądań zwierza:

- "Oto jest ciało moje nowego przymierza" -

I spożyli chleb przaśny. "O sytość zwodnicza"! 



O kłamstwo! o nikczemne okruchy pszeniczne!

Gdzie jesteś pierworodne jagnię liturgiczne?

A mistrz tymczasem kielich podawał im wina: 



"Pijcie, to jest krew moja za świata zbawienie".

I pili! Judasz tylko ujrzał wypełnienie

I wyszedł - za nim w tropy Przenajświętsza Wina.


Przez głuche, nieruchome, przedwiekowe puszcze,

Pod sklepieniem konarów, wśród odwiecznej mroczy,

Ciężkim chodem, poważnie, słoni tabor kroczy,

Łamiąc z chrzęstem stłumionym gałęzie i kuszcze.



Bóg lasów, ustrojony w zwoje lian i bluszcze,

Zbudzony ze snu, który powieki mu tłoczy,

Zdumieniem zdjęty, wraża złowrogie swe oczy

W te milczeniem mącące i zuchwałe tłuszcze.



One uczuły wzrok ten. Stają wściekłe gniewem,

Wzniesionymi trąbami walą w buki, w dęby:

- Bór cały się kołysze, jak okrętów maszty,



Chwiejąc się, z trzaskiem drzewo upada za drzewem:

Nagle, z tryumfem, słońce wdziera się przez zręby,

I patrzy na zwycięzców cielsk potworne baszty.