Widzisz tę konchę, co pod niebem z fali,

Rzucona w głebi oceanu toni

Spoczywa cicho wśród splotów korali?

Ona, gdy fala o jej pierś dzwoni,

 

Skargą boleści swojej się nie żali,

A tylko w głębi cichą łzę uroni;

W sobie zamknięta, jak w zbroi ze stali,

Łzy zmienia w perły, które rybak goni.

 

I ty, zrodzony na tym łez padole,

Ukryj zazdrośnie w głębi serca bole;

Niech tłum w twej duszy burzy nie odgadnie,

 

A tylko spokój czyta na twym czole;

Duma milczenie niech na usta kładnie,

A znajdziesz perły w sercu - na dnie.


Jeżeli w barwach masz myśli osnowę,

I od barw mowa tajemnicza płonie;

Jeżeli zazdrość żółte nosi skronie,

W zielony stroi liść nadzieja skronie.

 

Przyjm, luba bukiet przeze mnie uwity !

On w barwy lśni się, jak poranne świty

I me uczucia wszystkie opowie szczerze,

 

Bo miłość moja, pamięć i cierpienie,

Nadzieję jasną i sławy promienie,

Duszę mą całą składam ci w ofierze.