Ach! Jak posępnie las ten dziki!

Ponura jego głąb i ciemna,

Pełna milczenia i tajemna.

Ach! Jak posępnie las ten dziki!

 

Drzewa wpółmartwe, chorowite

Noszą zwiędnięte liście suche;

I nieruchomo stoją głuche

Drzewa wpółmartwe, chorowite.

 

Mrok gęsty zaległ las ten smutny

I nigdy promień słońca złoty

Nie wszedł przez żółte drzew uploty:

Mrok gęsty zaległ las ten smutny. 



Niekiedy tylko błędny ognik

Leci nad błotne topieliska,

I wśród ciemności złudnie błyska

Niekiedy tylko błędny ognik.

 

Cisza, co drzemie tu grobowa,

Przytłacza piersi jak kamieniem,

I myśl zabija ci milczeniem

Cisza, co drzemie tu grobowa.

 

W tym ciemnym, mglistym, głuchym lesie

Pamięć zamiera, myśl, pragnienie;

Duszę ogarnia znicestwienie 

W tym ciemnym, mglistym, głuchym lesie.

 

W ten smutny las ja lubię chodzić,

Bo dusza moja obłąkana,

Śpi, marząc, ciszą tu obwiana...

W ten smutny las ja lubię chodzić.


O tak! ja szydzę, gorzkie mam wyrazy,

Co się wciąż cisną na spieczone usta;

Lecz nikt nie spyta, dlaczego są skazy?

Nikt nie chce patrzeć na łoże Prokrusta. 



Czyż zawsze byłem zimny i szyderca?

Czym zawsze pełzał, jak po ziemi płazy?

Nigdym uderzeń nie czuł żywszych serca

I martwy byłem jak grobowe głazy? 



- Nikt nie zapyta! - Ale każdy ciska

Kamieniem gniewu w tego, co pogardzi

Uśmiechem tłumów i ciepłem ogniska,

Przy których siedzą ludzie zimni, twardzi...