Ach! Jak posępnie las ten dziki!

Ponura jego głąb i ciemna,

Pełna milczenia i tajemna.

Ach! Jak posępnie las ten dziki!

 

Drzewa wpółmartwe, chorowite

Noszą zwiędnięte liście suche;

I nieruchomo stoją głuche

Drzewa wpółmartwe, chorowite.

 

Mrok gęsty zaległ las ten smutny

I nigdy promień słońca złoty

Nie wszedł przez żółte drzew uploty:

Mrok gęsty zaległ las ten smutny. 



Niekiedy tylko błędny ognik

Leci nad błotne topieliska,

I wśród ciemności złudnie błyska

Niekiedy tylko błędny ognik.

 

Cisza, co drzemie tu grobowa,

Przytłacza piersi jak kamieniem,

I myśl zabija ci milczeniem

Cisza, co drzemie tu grobowa.

 

W tym ciemnym, mglistym, głuchym lesie

Pamięć zamiera, myśl, pragnienie;

Duszę ogarnia znicestwienie 

W tym ciemnym, mglistym, głuchym lesie.

 

W ten smutny las ja lubię chodzić,

Bo dusza moja obłąkana,

Śpi, marząc, ciszą tu obwiana...

W ten smutny las ja lubię chodzić.


Jeżeli w barwach masz myśli osnowę,

I od barw mowa tajemnicza płonie;

Jeżeli zazdrość żółte nosi skronie,

W zielony stroi liść nadzieja skronie.

 

Przyjm, luba bukiet przeze mnie uwity !

On w barwy lśni się, jak poranne świty

I me uczucia wszystkie opowie szczerze,

 

Bo miłość moja, pamięć i cierpienie,

Nadzieję jasną i sławy promienie,

Duszę mą całą składam ci w ofierze.