Ach! Jak posępnie las ten dziki!

Ponura jego głąb i ciemna,

Pełna milczenia i tajemna.

Ach! Jak posępnie las ten dziki!

 

Drzewa wpółmartwe, chorowite

Noszą zwiędnięte liście suche;

I nieruchomo stoją głuche

Drzewa wpółmartwe, chorowite.

 

Mrok gęsty zaległ las ten smutny

I nigdy promień słońca złoty

Nie wszedł przez żółte drzew uploty:

Mrok gęsty zaległ las ten smutny. 



Niekiedy tylko błędny ognik

Leci nad błotne topieliska,

I wśród ciemności złudnie błyska

Niekiedy tylko błędny ognik.

 

Cisza, co drzemie tu grobowa,

Przytłacza piersi jak kamieniem,

I myśl zabija ci milczeniem

Cisza, co drzemie tu grobowa.

 

W tym ciemnym, mglistym, głuchym lesie

Pamięć zamiera, myśl, pragnienie;

Duszę ogarnia znicestwienie 

W tym ciemnym, mglistym, głuchym lesie.

 

W ten smutny las ja lubię chodzić,

Bo dusza moja obłąkana,

Śpi, marząc, ciszą tu obwiana...

W ten smutny las ja lubię chodzić.


Czemum ja smutny? każdy mię pyta,

      Natrętnie patrząc mi w oczy;

Pobłyski wzroku mojego chwyta

      I smutku cień, co twarz mroczy...



Twarz moja smutku chmurą pokryta,

      I smutek serce me toczy -

Lecz więcej z twarzy nikt nie wyczyta,

      Tajemnic ducha nie zoczy.



Więc dajcie pokój! bo w głębi łona

      Wszystko ukrywam głęboko,

I tajemnica ta ze mną skona,



Żadne nie zbada jej oko!

Milczeniem teraz broni się ona,

      A potem? Śmierci pomroką...