Drzewo samotne, obnażone 

Podnosi chude swe ramiona,

Rozpaczy hymny śle chropawe

Do stalowego nieba próżni. 



Pod drzewem stoi krzyż zmurszały, 

Na nim rozpięty Chrystus kona, 

Wznosząc swe oczy beznadziejne 

Do stalowego nieba próżni. 



Pod krzyżem dusza ma cierpiąca

Z odchłani czarnej swej nicości

Wznosi pragnienia obłąkane

Do stalowego nieba prózni


Nowych światów odkrywcy, niespokojni gońce,

Ścigający swym wzrokiem Hesperyd ogrody,

Zwińcie żagle już wzdęte! Na niepewne wody,

- O żeglarze - wstrzymajcie korabie płynące.



Błogosławić tu przyszedł waszej drogi końce

Boski Starzec, Ulisses i Syndbad - Zachody,

Wschody, północ, południe, lądy i narody

Wszystkie widział i poznał, na co patrzy słońce.



Chodźcie; w sercu pomieścił, jak w cedrowej skrzyni,

Drogie skarby mądrości (żywe i śmiertelne)

- Z lichym mówił robakiem i z Bogiem w pustyni.



Chodźcie zaczerpnąć słodycz z prac Jego stulecia,

Albowiem Jego myśli, złote roje pszczelne,

Zebrały dla was miody z wszelkich ziół i kwiecia.