Drzewo samotne, obnażone 

Podnosi chude swe ramiona,

Rozpaczy hymny śle chropawe

Do stalowego nieba próżni. 



Pod drzewem stoi krzyż zmurszały, 

Na nim rozpięty Chrystus kona, 

Wznosząc swe oczy beznadziejne 

Do stalowego nieba próżni. 



Pod krzyżem dusza ma cierpiąca

Z odchłani czarnej swej nicości

Wznosi pragnienia obłąkane

Do stalowego nieba prózni


Kwiaty grzechu, zepsucia, o kwiaty pokuszeń!

Wabiące zmysły moje czarem i urokiem

Nieznanych, tajemniczych rozkoszy i wzruszeń...

- Pokąd na was cielesnym spoglądam okiem -



Dziś wiem już, że jesteście na kształt trybularzy

Z których płynie ku niebu wciąż ofiara woni;

dziś wiem już, że w odblaskach waszych barw się żarzy

Modlitwa uroczysta pół, lasów i błoni.



Kwiaty święte, anielskie, kwiaty modlitewne!

- Odtąd nigdy nie będą zrywać was me ręce -

Z kielichów swych tęczowych ślijcie wonie zwiewne

Królowej ziół i kwiatów, przeczystej Panience