Drzewo samotne, obnażone 

Podnosi chude swe ramiona,

Rozpaczy hymny śle chropawe

Do stalowego nieba próżni. 



Pod drzewem stoi krzyż zmurszały, 

Na nim rozpięty Chrystus kona, 

Wznosząc swe oczy beznadziejne 

Do stalowego nieba próżni. 



Pod krzyżem dusza ma cierpiąca

Z odchłani czarnej swej nicości

Wznosi pragnienia obłąkane

Do stalowego nieba prózni


Czemum ja smutny? każdy mię pyta,

      Natrętnie patrząc mi w oczy;

Pobłyski wzroku mojego chwyta

      I smutku cień, co twarz mroczy...



Twarz moja smutku chmurą pokryta,

      I smutek serce me toczy -

Lecz więcej z twarzy nikt nie wyczyta,

      Tajemnic ducha nie zoczy.



Więc dajcie pokój! bo w głębi łona

      Wszystko ukrywam głęboko,

I tajemnica ta ze mną skona,



Żadne nie zbada jej oko!

Milczeniem teraz broni się ona,

      A potem? Śmierci pomroką...