Na wyciągniętych deszczu strunach

        Wiatr wzdycha, jęczy i łka;

Na miękkich pajęczyn całunach

        Królowa tka.



Jej ręka leciuchna i żywa,

        Szybka jak białych lot chmur,

Układa mych tęsknot przędziwa

        W przedziwny wzór.



I kwiaty zabrane mej wiośnie,

        Zieleń umarłych już łąk,

Znów płoną, wskrzeszone miłośnie

        Czarem jej rąk.


Kwiaty grzechu, zepsucia, o kwiaty pokuszeń!

Wabiące zmysły moje czarem i urokiem

Nieznanych, tajemniczych rozkoszy i wzruszeń...

- Pokąd na was cielesnym spoglądam okiem -



Dziś wiem już, że jesteście na kształt trybularzy

Z których płynie ku niebu wciąż ofiara woni;

dziś wiem już, że w odblaskach waszych barw się żarzy

Modlitwa uroczysta pół, lasów i błoni.



Kwiaty święte, anielskie, kwiaty modlitewne!

- Odtąd nigdy nie będą zrywać was me ręce -

Z kielichów swych tęczowych ślijcie wonie zwiewne

Królowej ziół i kwiatów, przeczystej Panience