Na wyciągniętych deszczu strunach

        Wiatr wzdycha, jęczy i łka;

Na miękkich pajęczyn całunach

        Królowa tka.



Jej ręka leciuchna i żywa,

        Szybka jak białych lot chmur,

Układa mych tęsknot przędziwa

        W przedziwny wzór.



I kwiaty zabrane mej wiośnie,

        Zieleń umarłych już łąk,

Znów płoną, wskrzeszone miłośnie

        Czarem jej rąk.


Nadchodzi noc; słońce strwożone ucieka

            I broczy krwią.

Promienie jego najkrwawsze

            Przez oczy

W mózgu mojego głąb

            Zapadły.

Już przyszła noc. Ciemności najtwardsze wieka

            Spadły na oczy:

Strwożony wstecz zwracam wzrok - 

            W mózgu mojego głąb - 

I widzę, jak w mojej krwi

            Skąpane słońca promienie

            - Najkrwawsze -

Goreją w żar i blask,

            Przed którym noc pierzcha

            Na zawsze!