Na wyciągniętych deszczu strunach

        Wiatr wzdycha, jęczy i łka;

Na miękkich pajęczyn całunach

        Królowa tka.



Jej ręka leciuchna i żywa,

        Szybka jak białych lot chmur,

Układa mych tęsknot przędziwa

        W przedziwny wzór.



I kwiaty zabrane mej wiośnie,

        Zieleń umarłych już łąk,

Znów płoną, wskrzeszone miłośnie

        Czarem jej rąk.


Widzisz tę konchę, co pod niebem z fali,

Rzucona w głebi oceanu toni

Spoczywa cicho wśród splotów korali?

Ona, gdy fala o jej pierś dzwoni,

 

Skargą boleści swojej się nie żali,

A tylko w głębi cichą łzę uroni;

W sobie zamknięta, jak w zbroi ze stali,

Łzy zmienia w perły, które rybak goni.

 

I ty, zrodzony na tym łez padole,

Ukryj zazdrośnie w głębi serca bole;

Niech tłum w twej duszy burzy nie odgadnie,

 

A tylko spokój czyta na twym czole;

Duma milczenie niech na usta kładnie,

A znajdziesz perły w sercu - na dnie.