Jeżeli w barwach masz myśli osnowę,

I od barw mowa tajemnicza płonie;

Jeżeli zazdrość żółte nosi skronie,

W zielony stroi liść nadzieja skronie.

 

Przyjm, luba bukiet przeze mnie uwity !

On w barwy lśni się, jak poranne świty

I me uczucia wszystkie opowie szczerze,

 

Bo miłość moja, pamięć i cierpienie,

Nadzieję jasną i sławy promienie,

Duszę mą całą składam ci w ofierze.


W łuszczastą karacenę odzian olbrzym hardy,

Filistyńczyk z Geth, Goliath w miedzianym puklerzu,

Trzymając Izraela na hańby pręgierzu,

Ciska mu w twarz wyzwanie i słowa pogardy.



Ku niemu szedł młodzieńczyk. Siłacz pełen wzgardy

Patrzał, jak biegł ten pastuch na śmierć i żer zwierzu;

Lecz on ci chłopiec z Panem Zastępów w przymierzu,

Sięgnąwszy do swej torby, dobył kamień twardy,



Wsadził w procę i kręgi zatoczył nią w koło:

Kamień z świstem się wyrwał i wrył w groźne czoło;

Olbrzym nagle się zachwiał i runął na ziemię. -



A Dawid, przybieżawszy, w gardziel miecz mu wtłacza

I wysoko wzniesionym ściętym łbem siłacza

Sieje postrach ogromny w Filistynów plemię.