Przez głuche, nieruchome, przedwiekowe puszcze,

Pod sklepieniem konarów, wśród odwiecznej mroczy,

Ciężkim chodem, poważnie, słoni tabor kroczy,

Łamiąc z chrzęstem stłumionym gałęzie i kuszcze.



Bóg lasów, ustrojony w zwoje lian i bluszcze,

Zbudzony ze snu, który powieki mu tłoczy,

Zdumieniem zdjęty, wraża złowrogie swe oczy

W te milczeniem mącące i zuchwałe tłuszcze.



One uczuły wzrok ten. Stają wściekłe gniewem,

Wzniesionymi trąbami walą w buki, w dęby:

- Bór cały się kołysze, jak okrętów maszty,



Chwiejąc się, z trzaskiem drzewo upada za drzewem:

Nagle, z tryumfem, słońce wdziera się przez zręby,

I patrzy na zwycięzców cielsk potworne baszty.


O tak! ja szydzę, gorzkie mam wyrazy,

Co się wciąż cisną na spieczone usta;

Lecz nikt nie spyta, dlaczego są skazy?

Nikt nie chce patrzeć na łoże Prokrusta. 



Czyż zawsze byłem zimny i szyderca?

Czym zawsze pełzał, jak po ziemi płazy?

Nigdym uderzeń nie czuł żywszych serca

I martwy byłem jak grobowe głazy? 



- Nikt nie zapyta! - Ale każdy ciska

Kamieniem gniewu w tego, co pogardzi

Uśmiechem tłumów i ciepłem ogniska,

Przy których siedzą ludzie zimni, twardzi...