Rozstąpiły się obłoki -

Widny, widny duchów Duch!

Ulatują złud pomroki -

Więc podajcie serce, słuch!



Niecielesny - bierze ciało,

Już wypełnion cudów cud!

Kłamstwo z sił się rozebrało

I znikają moce złud.



Duch ziemskie, na kolana!

Duch przedwieczny staje sam -

Prawda w kształty przyodziana,

W blaskach swoich widna wam!



Duchy ziemskie, bijcie czołem,

Oto idzie Pan,

I zamieszka z wami społem:

Nie poznany - będzie znan!


Czas żarów południowych płomiennego stepu:

Na pustyni bezbrzeżnej hymny lazurowe

Nieskończonej otchłani błękitnego sklepu; 

Rozciągnięte lubieżnie na piaskach lwy płowe;



Miedź lśniąca, metaliczna pełzających gadów,

Uparty, monotonny, ciągły syk szarańczy;

Pościg strusiów, szalonych pustyni nomadów;

Taniec palmy na jednej nodze opętańczy.



A nagle - srebrne szmery i piany potoku,

Szum jodeł zawieszonych u przepaści stoku,

Przedświtu wiosennego najświętsza godzina,



I biała epifania kapłanki Odyna

Z brzęczeniem pszczół w jej włosów złocistych pożarze:

- Zbłąkanej karawany mych myśli miraże!