Rozstąpiły się obłoki -

Widny, widny duchów Duch!

Ulatują złud pomroki -

Więc podajcie serce, słuch!



Niecielesny - bierze ciało,

Już wypełnion cudów cud!

Kłamstwo z sił się rozebrało

I znikają moce złud.



Duch ziemskie, na kolana!

Duch przedwieczny staje sam -

Prawda w kształty przyodziana,

W blaskach swoich widna wam!



Duchy ziemskie, bijcie czołem,

Oto idzie Pan,

I zamieszka z wami społem:

Nie poznany - będzie znan!


Duchowi twemu w pomoc leci duch mój bratni -

Pędzi, leci ze świstem, jak pocisk armatni;

Uderza w mur więzienny, wybija w nim wyłom,

I drogę wskroś otwiera jasnym słońca siłom. 



Ciemność na nas uderza jedną zbitą ławą:

Poszarpana na sztuki - juchą broczy krwawą;

Ucieka wstecz, w kryjówki najgłębsze zapada,

Zaczaja się i zdradnie do skoku układa. 



Lecz duch mój czujny światła kieruje tam gońce;

Na łuków ich napiętej cięciwie drżą groty,

Niecierpliwie, hamując niekiełznane loty; 



I oto duch twój wolny z ciemności chaosu

Wyłania się i patrzy w mroczne tajnie losu,

A blasków aureolą lśni nad tobą słońce.