Rozstąpiły się obłoki -

Widny, widny duchów Duch!

Ulatują złud pomroki -

Więc podajcie serce, słuch!



Niecielesny - bierze ciało,

Już wypełnion cudów cud!

Kłamstwo z sił się rozebrało

I znikają moce złud.



Duch ziemskie, na kolana!

Duch przedwieczny staje sam -

Prawda w kształty przyodziana,

W blaskach swoich widna wam!



Duchy ziemskie, bijcie czołem,

Oto idzie Pan,

I zamieszka z wami społem:

Nie poznany - będzie znan!


Kwiaty grzechu, zepsucia, o kwiaty pokuszeń!

Wabiące zmysły moje czarem i urokiem

Nieznanych, tajemniczych rozkoszy i wzruszeń...

- Pokąd na was cielesnym spoglądam okiem -



Dziś wiem już, że jesteście na kształt trybularzy

Z których płynie ku niebu wciąż ofiara woni;

dziś wiem już, że w odblaskach waszych barw się żarzy

Modlitwa uroczysta pół, lasów i błoni.



Kwiaty święte, anielskie, kwiaty modlitewne!

- Odtąd nigdy nie będą zrywać was me ręce -

Z kielichów swych tęczowych ślijcie wonie zwiewne

Królowej ziół i kwiatów, przeczystej Panience