Rozstąpiły się obłoki -

Widny, widny duchów Duch!

Ulatują złud pomroki -

Więc podajcie serce, słuch!



Niecielesny - bierze ciało,

Już wypełnion cudów cud!

Kłamstwo z sił się rozebrało

I znikają moce złud.



Duch ziemskie, na kolana!

Duch przedwieczny staje sam -

Prawda w kształty przyodziana,

W blaskach swoich widna wam!



Duchy ziemskie, bijcie czołem,

Oto idzie Pan,

I zamieszka z wami społem:

Nie poznany - będzie znan!


Nadchodzi noc; słońce strwożone ucieka

            I broczy krwią.

Promienie jego najkrwawsze

            Przez oczy

W mózgu mojego głąb

            Zapadły.

Już przyszła noc. Ciemności najtwardsze wieka

            Spadły na oczy:

Strwożony wstecz zwracam wzrok - 

            W mózgu mojego głąb - 

I widzę, jak w mojej krwi

            Skąpane słońca promienie

            - Najkrwawsze -

Goreją w żar i blask,

            Przed którym noc pierzcha

            Na zawsze!