Czemum ja smutny? każdy mię pyta,

      Natrętnie patrząc mi w oczy;

Pobłyski wzroku mojego chwyta

      I smutku cień, co twarz mroczy...



Twarz moja smutku chmurą pokryta,

      I smutek serce me toczy -

Lecz więcej z twarzy nikt nie wyczyta,

      Tajemnic ducha nie zoczy.



Więc dajcie pokój! bo w głębi łona

      Wszystko ukrywam głęboko,

I tajemnica ta ze mną skona,



Żadne nie zbada jej oko!

Milczeniem teraz broni się ona,

      A potem? Śmierci pomroką...


Łkają przeciągle dzwony nieszporne,

Prosząc o ciszę dla zmarłych dzielnic;

W mojej samotni, jakby z kadzielnic,

Snują się z wolna mroki wieczorne.



Prosząc o ciszę dla zmarłych dzielnic,

Dziwna tęsknota łka w moim łonie;

W mojej samotni, jakby z kadzielnic,

Mdlejących kwiatów snują się wonie.



Dziwna tęsknota łka w moim łonie;

Słyszę pożegnań żałobne psalmy,

Mdlejących kwiatów snują się wonie:

Na trumnie więdną świecone palmy.



Słyszę pożegnań żałobne psalmy,

Oczy przesłania opona mglista,

Na trumnie więdną święcone palmy

"Niech światłość świeci jej wiekuista".



Oczy przesłania opona mglista;

Kolana same gną się pokornie -

"Niech światłość świeci jej wiekuista" -

Łkają przeciągle dzwony nieszporne.