Czemum ja smutny? każdy mię pyta,

      Natrętnie patrząc mi w oczy;

Pobłyski wzroku mojego chwyta

      I smutku cień, co twarz mroczy...



Twarz moja smutku chmurą pokryta,

      I smutek serce me toczy -

Lecz więcej z twarzy nikt nie wyczyta,

      Tajemnic ducha nie zoczy.



Więc dajcie pokój! bo w głębi łona

      Wszystko ukrywam głęboko,

I tajemnica ta ze mną skona,



Żadne nie zbada jej oko!

Milczeniem teraz broni się ona,

      A potem? Śmierci pomroką...


O Boże, dodaj Ty mi sił i męstwa!

Przede mną przepaść czarna śmierci zieje;

Duch mój upada i dusza się chwieje

Na widok podłych szatanów zwycięstwa. 



Boże, ja Ciebie nie uwielbiam słowy,

Które powtarza co dzień ludzi rzesza;

Mnie w twych świątyniach kapłan nie rozgrzesza,

I przed posągiem nie uchylam głowy: 



Lecz Ty wiesz Panie, że się modlę Tobie

Modłą gorącą, choć bez słów pacierza,

Na skrzydłach dusza ma do Ciebie zmierza,

Za Tobą tęskni w życia zimnym grobie! 



Ty wiesz, o Boże, że ja kocham ludzi,

Że dla nich spłonąć jam gotów w ofierze,

Jak męczennicy natchnieni w Twej wierze;

Wiesz, że cierpienie męstwa nie ostudzi! 



Lecz Ty wiesz także, jak me cierpi serce,

Gdy nikt nie wierzy w miłość i ofiarę;

Wiesz, ile cierpię, gdy goryczy czarę,

Śmiechem zaprawną, podają szyderce!