Czemum ja smutny? każdy mię pyta,

      Natrętnie patrząc mi w oczy;

Pobłyski wzroku mojego chwyta

      I smutku cień, co twarz mroczy...



Twarz moja smutku chmurą pokryta,

      I smutek serce me toczy -

Lecz więcej z twarzy nikt nie wyczyta,

      Tajemnic ducha nie zoczy.



Więc dajcie pokój! bo w głębi łona

      Wszystko ukrywam głęboko,

I tajemnica ta ze mną skona,



Żadne nie zbada jej oko!

Milczeniem teraz broni się ona,

      A potem? Śmierci pomroką...


Myśmy aktorzy na życia scenie

I wszyscy mamy rozdane role:

Jeden z koroną kroczy na czole,

Posłuch znajduje na swe skinienie.



Drugi łatane nosi odzienie,

Żyje nieznany, wśród tłumów w dole,

Trud ma w udziale, gorycze, bole,

I w nędzy wyda ostatnie tchnienie.



Lecz, królu, nie bądź dumny z swej roli!

I tyś aktorem, i tyś w niewoli,

I słuchać musisz też reżysera.



A w piątym akcie z autora woli

zarówno żebrak, jak król, umiera,

Kurtyna spada na znak suflera.