Czemum ja smutny? każdy mię pyta,

      Natrętnie patrząc mi w oczy;

Pobłyski wzroku mojego chwyta

      I smutku cień, co twarz mroczy...



Twarz moja smutku chmurą pokryta,

      I smutek serce me toczy -

Lecz więcej z twarzy nikt nie wyczyta,

      Tajemnic ducha nie zoczy.



Więc dajcie pokój! bo w głębi łona

      Wszystko ukrywam głęboko,

I tajemnica ta ze mną skona,



Żadne nie zbada jej oko!

Milczeniem teraz broni się ona,

      A potem? Śmierci pomroką...


Widzisz tę konchę, co pod niebem z fali,

Rzucona w głebi oceanu toni

Spoczywa cicho wśród splotów korali?

Ona, gdy fala o jej pierś dzwoni,

 

Skargą boleści swojej się nie żali,

A tylko w głębi cichą łzę uroni;

W sobie zamknięta, jak w zbroi ze stali,

Łzy zmienia w perły, które rybak goni.

 

I ty, zrodzony na tym łez padole,

Ukryj zazdrośnie w głębi serca bole;

Niech tłum w twej duszy burzy nie odgadnie,

 

A tylko spokój czyta na twym czole;

Duma milczenie niech na usta kładnie,

A znajdziesz perły w sercu - na dnie.