Hefajstos, boski kowal, kruszcu złom z ciemnicy

Gór przepastnych, gdzie wiecznie panuje noc głucha,

Dobywszy, z trudem niesie, sapie, chwyta ducha,

Aż wreszcie na ziem ciska w głębi swej kuźnicy,



I skinął: na znak jego czujni robotnicy,

Cyklopi, ogień niecą: już żar krwawy bucha;

Więc bryłę weń wrzucają, aż skier zawierucha

Gardzielą Etny strzela w dymów nawałnicy.



On tymczasem młot chwyta w dłoń i z siłą turzą

Kuje metal jęczący, a echem mu wtórzą

Uderzenia Cyklopów - olbrzymich wśród żaru.



A coraz bardziej nagli młota swego razy,

Albowiem ujrzał, mocą swej twórczej ekstazy,

Na tarczy Achillesa Gród w łunach pożaru.


Nadchodzi noc; słońce strwożone ucieka

            I broczy krwią.

Promienie jego najkrwawsze

            Przez oczy

W mózgu mojego głąb

            Zapadły.

Już przyszła noc. Ciemności najtwardsze wieka

            Spadły na oczy:

Strwożony wstecz zwracam wzrok - 

            W mózgu mojego głąb - 

I widzę, jak w mojej krwi

            Skąpane słońca promienie

            - Najkrwawsze -

Goreją w żar i blask,

            Przed którym noc pierzcha

            Na zawsze!